استقبال از عید سعید فطر و برپایی مراسمات سنتی قدیم, دو روز قبل از اول ماه شوال(عید سعید فطر) برگزار می شود و همانند استقبال از اعیاد دیگر مراسم هایی چون کرگون و قوقن گون و … برگزار می گردد.
در روز عید قبل از برپایی نماز, واجب است که فطریه ی افراد خانواده مطابق شرع مبین اسلام پرداخت گردد. سپس مردان با پوشیدن لباس های تمیز و نو به محل برگزاری نماز عید فطر رفته و پس از ادای فریضه به دید و بازدید می پردازند.

هر کسی از مردم ترکمن که به سن شصت و سه سالگی برسد به پاس به پاس بزرگداشت ۶۳ سال زندگی پیامبر اسلام جشنی بر پا می کند که آن را جشن آق قویین (گوسفند سفید) یا آق آش (نام نوعی پلو) می نامند.
وجه تسمیه نامگذاری مراسم بدین سبب است که در روزگار کهن برای تهیه ولیمه گوسفندی با پشم سفید را در این روز ذبح می نمودند و ولیمه مخصوص این مراسم را می پختند.
در صورتی که مراسم آق قویین برای مردان برگزار گردد پس از صرف غذا, روحانی کلاه سنتی و دستاری را با دستان خود آماده و بر سر مرد می گذارد. مراسم با اهدا بقچه های تبرکی به تمام مدعوین پایان می یابد.

از مراسم های رایج ماه محرم در استان گلستان پرده خوانی می باشد. پرده خوان (نقال) پرده بزرگی را در محلات یا محل تردد جمعیت آویزان می نماید و مردم را به شنیدن مصیبت کربلا فرا می خواند. پرده ها غالبا در ابعاد ۲ تا ۳ متر هستند و وقایع کربلا بر روی آن نقاشی شده است. در گذشته پرده خوانی دیگری که ذکر وقایع مندرج در شاهنامه بود نیز گاه به گاه در نقاطی از استان برگزار می گردید.

مراسم چل منبره در شب عاشورا برگزار می گردد. خانواده هایی که پشت اندر پشت منبر در منازل می گذاشتند, منبری را در گوشه حیاط خود قرار داده و بر روی آن شمع روشن می کنند. همچنین ظرفی پر از قورمه سبزی و پارچی پر از شربت تخم شربتی را بر روی منبر قرار می دهند که مرتب پر می شود. کسانی که پای منبر می آیند قاشقی قورمه سبزی و لیوانی شربت میل می نمایند. اشخاصی که در چل منبر شرکت می کنند غالبا افرادی هستند که حاجت یا نیتی دارند.
آنها پا برهنه به چل منبر در چهل خانه سر میزنند و بر هر منبری شمعی روشن می نمایند تا حاجت آنها برآورده شود.
این مراسم نیز, به عنوان میراث معنوی ناملموس در فهرست آثار ملی ثبت شده است.

مراسم آیینی ترکمن است. نمایشی است همراه با حرکات هماهنگ و موزون که جلوه و شکوه خاصی دارد. درباره ریشه تاریخی ذکر خنجر می توان به نکات زیر اشاره کرد:
به رقص دراویش نقشبندیه شبیه است و مروج آن را مشرب دالی یکی از یاران و شاگردان بهاالدین محمد نقشبندی می دانند.
این رقص به آیین پرخوانی نیز شبیه است که به معنی زیاد خوانی اوراد, همراه با حرکات نمایشی دست و پا است که یادآور شمانیسم و کارهای شمن ها می باشد.
ترکمن ها بنا به شرایط زیست محیطی همیشه در معرض هجوم اقوام مختلف بوده اند. بر این اساس چاره ای نداشتند جز اینکه همیشه در حالت دفاعی باشند و با آموزش فنون نظامی خود را قوی و پرتوان نگاه دارند. رقص خنجر سبب می شود که این روحیه در آنان تقویت شود.

این مراسم در روزهای اول ماه محرم آغاز می شود. اهل مسجد طوق هایی که در مساجد, حسینیه ها و تکایا نگهداری می شود, شستشو می دهند و آن را مرتب می نمایند.
کسانی که نذر یا حاجت دارند پارچه های مختلف را به طوق می بندند. در برخی محلات قدیمی رسم بر این بود که طوق ها را به مصلی آورده و در ضمن پذیرایی از مردم, با سلام و صلوات, قربانی کردن گوسفند, دود کردن اسپند, پاشیدن گلاب و نوحه خوانی به آماده کردن آن می پرداختند.
سپس اهالی هر محلی طوق یا علم خود را برده و آن را به تکیه محل خود می بست. در بین مردم عقیده بر آن بوده که طوق هرگز نباید رها شده و بر زمین بیفتد و گرنه موجب مرگ یکی از بزرگان آن محل می شود.
مراسم طوق بندان, به عنوان میراث معنوی ناملموس در فهرست آثار ملی ثبت شده است.

عید سعید قربان که مهمترین جشن ترکمن هاست در روز دهم ذیحجه با قربانی کردن (دامی که براساس شرع مبین اسلام تهیه شده) برگزار می شود.
مراسم این عید از روز هشتم ذیحجه شروع می شود. روز هشتم ذیحجه کرگون روز خانه تکانی و آراستن و پیراستن منزل و به منزله استقبال از عید محسوب می شود.روز نهم ذیحجه قوقن گون روزیست که به دیدار اهل قبور می روند و به پخت شیرینی های مخصوصی چون (پاسدق, چافادی و قوقن) می پردازند.
این شیرینی ها را به یاد بود رفته گان شان بین همسایه ها و خویشان تقسیم می نمایند. مردم ترکمن قبل از برپایی نماز عید استحمام نموده و غسل می نمایند که این غسل به (قربان شور) معروف است.سپس لباس نو به تن کرده و راهی مصلای نماز عید می شوند.روز دهم ذیحجه قربانلیق روز قربانی کردن در راه خداست .
روزهای یازدهم و دوازدهم ذیحجه روزهای صدقه دادن و یا چاقرمق به معنای دعوت کردن است که ولیمه ای از گوشت قربانی تهیه و بین نیازمندان تقسیم می کنند.